Łowienie ryb przy użyciu naturalnych przynęt z kutra nie wymaga skomplikowanej techniki ani wyrafinowanej finezji. Kluczem do sukcesu jest odpowiednio skonstruowany zestaw, który należy umieścić na dnie przy burcie łodzi, a następnie cierpliwie oczekiwać na pierwsze branie. Podobnie jak w każdej innej metodzie połowu, szczegóły odgrywają kluczową rolę, stanowiąc zarówno Pleśniawka- jaki lek. Witam! Byłem wczoraj u znajomego, który ma akwarium, ale nie jest zapalonym akwarzystą. Podczas rozmowy zeszliśmy na tematy jego ryb i wtedy powiedział mi, że jedna z jego ryb ma oko na wierzchu (diagniza moja: wytrzeszcz- pleśniawka) no i się okazało, że to pleśniawka, ponieważ jedno danio pręgowane miało Kolcobrzuchy karłowate (Carinotetraodon travancoricus) należą do rodziny ryb rozdymkowatych. Występują one w wodach Indii. Naturalne środowisko tego gatunku to estuaria – poszerzone ujścia rzek. Są to miejsca, w których mieszają się wody słodkie z wodami słonymi, dlatego w większości przypadków podczas hodowli kolcobrzuchów w Posiada dwie pary wąsików, które ułatwiają poszukiwanie pokarmu. Płeć jest trudna do rozróżnienia. Grubowarg potrzebuje dużego (min. 200 litrów) i długiego akwarium (min. 100 cm długości). Woda miękka lub średnio-twarda, o temperaturze 22-26°C i pH 6,5 – 7,5. Należy zapewnić rybie dużą ilość kryjówek– kamienie Na podstawie mojego osobistego doświadczenia, najlepsze miejsca do połowu tych ryb to Pasłęka, San (zwłaszcza w okolicach Leska), Nysa Kłodzka, Bóbr (środkowy odcinek), Szreniawa, Gwda, Wieprz i Tanew. Można także spotkać pstrągi w chłodnych i czystych zbiornikach wodnych. Warto jednak zauważyć, że Zalew Soliński obfituje w te Postaram się ją wszystkim przybliżyć. Paracanthurus hepatus nazywana również chirurgiem lub cyrulikiem jest jednym z przedstawicieli rodzaju pokolców. Jest to jedna z najbardziej lubianych ryb wśród akwarystów morskich. Ryba ta pochodzi z Indopacyfiku Zachodniego. W naturze osiąga rozmiar do 31 cm. Ogólnie należy do spokojnych ryb etpF. Pabianiczanie odwiedzający miejskie kąpielisko w Pabianicach zaobserwowali martwe ryby leżące przy brzegu zmartwili się, że to z powodu brudnej wody. Okazuje się jednak, że jedynymi gatunkami ryb, które dobrze sobie radzą w zbiornikach na Lewitynie są ryby drapieżne - szczupaki, okonie i sandacze, którymi stawy są zarybiane. Ale ktoś podrzucił...inne Odłowiliśmy chore ryby, aby sprawdzić na co chorują. To pleśniawka, która nie jest zaraźliwa dla innych ryb naturalnie występuje w zbiornikach ze stojącą wodą - tłumaczy Mariusz Tszydel z Wydziału Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Łódzkiego. - Zaatakowane ryby to karasie i karpie, które nie występują w Dobrzynce zasilającej stawy. Musiały pojawić się z zarybienia przez osoby trzecie. Pleśniawki mogły nabawić się w zbiorniku lub już wcześniej ją uspokaja, że pleśniawka nie jest szkodliwa dla ludzi i zwierząt, a wraz ze wzrostem temperatury zjawisko zarażonych ryb ma zanikać. Kąpielisko ma ruszyć wraz z końcem czerwca. Przed uruchomieniem kąpieliska woda w stawie zostanie jeszcze przebadana. Witam, W weekend złowiłem karpia na stawie u szwagra. Jednak ryba miała dziwne uszkodzenia/chorobę na sobie. Niżej przesyłam zdjęcia Wydaję mi się, że to pleśniawka ? Ktoś ma inną opinie ? Jedynie oparłem, to na zdjęciach z internetu. Można temu jakoś zaradzić ? Rybia ospa (Ichtioftirioza) wywoływana jest przez pasożyta (orzęsek), który osadza się na skórze i skrzelach zakażonej ryby. Pasożyta można zobaczyć gołym okiem. Ta choroba jest bardzo popularna, często spotykana u ryb akwariowych. Na szczęście da się stosunkowo łatwo wyleczyć, pod warunkiem szybkiej interwencji. OSPA RYBIA Aby z powodzeniem wyleczyć ryby z tej choroby, należałoby dowiedzieć się, jak wygląda cykl rozwojowy pasożyta, który odpowiada za rybią ospę. Wiedza ta pomoże zadziałać w odpowiednim czasie, dzięki czemu istnieje wielka szansa na wygraną ze szkodnikiem. CYKL ROZWOJOWY: Pasożyt żywi się komórkami ryby, rośnie i osiąga średnicę ok. 0,5 - 1 mm. (białawe kropki na skórze zakażonej ryby). Aby leczenie było skuteczne, należy je podjąć najpóźniej 3 dnia od pojawienia się wysypki. Później pasożyt przeobrażony w cystę rozwojową opuszcza rybę i przyczepia się do roślin akwariowych, szyb akwarium, lub opada na dno zbiornika, albo unosi się na wodzie. Pasożyta w stadium cysty odporny jest na lekarstwa. W środku cysty namnażają się pasożyty potomne tzw. pływki, które ją upuszczają i szukają kolejnego żywiciela. Zdolność ataku może trwać od 10 godzin do 3 dni. Jeżeli pływka w tym czasie nie znajdzie nowej ofiary, opada na dno i ginie. W tym stadium pasożyt (pływki) jest najbardziej podatny na chemioterapeutyki. OSPA RYBIA - LECZENIE TEMPERATURĄ Przykłady: – temperatura: 25*C, cykl rozwojowy trwa 6 dni – 5 dni pasożyt utrzymuje się rybie, po czym od 0,5 do 1 dnia występuje jako pływka; – temperatura: 30*C, cykl rozwojowy zostaje wstrzymany, ale pasożyty NIE GINĄ! – temperatura: 32-34*C, pasożyt ginie bardzo szybko, trwa to kilka godzin (niektóre szczepy mogą przetrwać) ZAPOBIEGANIE: Przypuszcza się, że zarodki pasożyta ciągle znajdują się w naszych zbiornikach, jednak zarażane zostają tylko te ryby, które mają obniżoną odporność. Dlatego zaleca się bezustannie dbać o dobre warunki w akwariach oraz stosować kwarantannę dla nowych ryb, roślin czy ślimaków - spójrz: artykuł "Kwarantanna" Warto się stosować do zasady " Lepiej zapobiegać, niż leczyć". Należy unikać czynników, które mają wpływ na odporność ryb. Nawet najlepiej przeprowadzone leczenie może okazać się bezskuteczne, jeśli ryby będą nadal przebywać w środowisku niesprzyjającym. CZYNNIKI SPRZYJAJĄCE ROZWOJOWI CHOROBY: – gwałtowne spadki temperatury – wahania ph wody – za mało tlenu w wodzie – stres związany z transportem – stres związany z większą ilością samców – nadmierne skupisko ryb – zła karma – fatalne warunki sanitarne panujące w akwarium – stosowanie żywego pokarmu OSPA RYBIA - OBJAWY Etap pierwszy (jeszcze przed wysypką) ryby pływają ze złożonymi płetwami, ocierają się o dekoracje, nie jedzą mało pływają, są płochliwe i apatyczne przebywają przy grzałce i pod strumieniem wody. Miewają także przyśpieszony oddech, dlatego znajdują się pod powierzchnią wody Etap drugi (końcowy) na skórze ryby widoczne są gołym okiem białe kropeczki wielkości 0,2-1 mm. Jest ich bardzo dużo. Tutaj warto zauważyć, że nie każde kropki na ciele ryby muszą oznaczać ospę. Pojedyncze kropeczki (przeważnie na końcach płetw, ogonie czy pyszczku ryby) mogą oznaczać obecność np: sporowców, natomiast bardzo liczne kropeczki, przypominające proszek (niewidoczne tak bardzo, jak ospa) mogą oznaczać oodinozę. OSPA RYBIA - LECZENIE SOLĄ Do osobnego zbiornika nalewamy wodę, bez podłoża i roślin. Woda musi być dobrze napowietrzona i filtrowana. Ryb nie karmimy. Zbiornik, w którym przebywały chore ryby, pozostawiamy bez ryb przez ok. 10 dni, bez napowietrzania, ale filtrujemy. Należy leczyć wszystkie ryby, nawet te, które nie mają widocznych plamek. Temperatura leczenia: Zbiornik leczniczy - woda o temperaturze 28-29 st C a najlepiej 33 Zbiornik ogólny - woda w temperaturze 33-35 Roślinki skorupiaki mogą nie przetrzymać tej temperatury. Do wody można dodać sól kuchenną niejodowaną (1 łyżka/10 l wody) lub błękit metylowy (w/g zaleceń producenta). OSPA RYBIA - LECZENIE W AKWARIUM OGÓLNYM 1 metoda kuracja powinna trwać ok. 2-3 tygodnie, podajemy leki zgodnie z zaleceniami producenta, temperatura: 28-29*C 2 metoda (ryby i roślinki mogą nie przetrwać): podnosimy temperaturę do 32-33*C, dodajemy soli akwarystycznej 1g/1L wody, pasożyt ginie w kilka godzin. Po zakończeniu leczenia wymieniamy 50% wody w akwarium. Jeżeli stosowana była sól do leczenia każdego dnia wymieniamy 20% wody, przez kilka dni. OSPA RYBIA - JAK LECZYĆ? FMC ZOOLEK, CMF (MFC) TROPICAL: składają się z zieleni malachitowej, błękitu metylenowego i formaliny – powszechne leki na ospę. Costapur SERA: składa się przede wszystkim z zieleni malachitowej Ichtiosan TROPICAL: składa się głównie z zieleni malachitowej Błękit metylenowy ZOOLEK sól kuchenna (niejodowana!) SZCZEPY PASOŻYTA ODPORNE NA LECZENIE: (w momencie, kiedy działanie leczenia nie powiodło się) Leczenie w osobnym zbiorniku: 1 DZIEŃ: dajemy 10-15% większej dawki preparatu niż to zaleca producent, temperaturę 33*C utrzymujemy co najmniej 10 godz., bardzo silnie napowietrzamy wodę! 2 DZIEŃ: obniżamy temperaturę do 27-28*C 3 DZIEŃ: wymieniamy 50-70% wody i dodajemy 50% dawki leku 4 DZIEŃ: powtarzamy czynności z 1 dnia 5 DZIEŃ: przerwa 6 DZIEŃ: powtarzamy czynności z 3 dnia 7 DZIEŃ: przerwa 8 DZIEŃ: powtarzamy czynności z 1 dnia 9 DZIEŃ: przerwa 10 – 15 DZIEŃ: codziennie wymieniamy 20% wody na świeżą 16 DZIEŃ: wodę filtrujemy przez węgiel aktywny, można zastosować lampę UV, temperatura 28-29*C przez kolejne 7 dni 23 DZIEŃ: przenosimy ryby do akwarium ogólnego Sadzawka w ogrodzie to jeden z bardziej atrakcyjnych elementów zielonej przestrzeni wokół domu. Pozwala wypocząć nad brzegiem i cieszyć oko ciekawymi gatunkami ryb. Sielankę mogą przerwać problemy zdrowotne wodnych pupili. Z chorobami możemy jednak walczyć i zawczasu im zapobiegać, o czym opowiem pokrótce poniżej. Świadomy zakup i profilaktyka Każdy hodowca musi się liczyć z tym, że terapia może zakończyć się niepowodzeniem i część obsady padnie. Dlatego, jak zawsze, najważniejsza jest profilaktyka. Pierwsza zasada to zakup zdrowych ryb z pewnego źródła. Silne, odporne egzemplarze nie będą podatne na infekcje, dlatego warto wnikliwie przyjrzeć się każdej wybranej sztuce. Wszystko, co odbiega od normy i budzi wątpliwości, powinno nas skłonić do rezygnacji z zakupu. Nieufność powinny wzbudzić postrzępione płetwy, rany, otarcia czy owrzodzenia. Nie wybieramy ryb z wyraźną wysypką na ciele, odstającymi łuskami, śluzowatymi odchodami czy widocznymi pasożytami. Nie kupujmy także apatycznych czy nieaktywnych, ale również tych ocierających się o dno i prezentujących inne dziwne zachowania. Z jedną zainfekowaną rybą możemy wprowadzić do swojego oczka wodnego czynniki chorobotwórcze, które staną się prawdziwą plagą. Nowych mieszkańców nie wpuszczamy od razu do oczka, rozsądny hodowca przeprowadza kwarantannę w osobnym zbiorniku. Wodę, w której transportowaliśmy ryby, wylewamy. Pod żadnym pozorem nie dodajemy jej do oczka czy akwarium kwarantannowego, bowiem może zawierać toksyny, pasożyty lub inne niepożądane drobnoustroje. Są to podstawowe zasady, których przestrzeganie jest niezbędne dla bezpieczeństwa zbiornika. Kupno zdrowych okazów to tylko część profilaktyki. Kolejnym krokiem jest regularna kontrola parametrów wody. Niedopuszczalne jest doprowadzenie do zanieczyszczenia oczka i zaburzenia równowagi biologicznej. Zaniedbany zbiornik to częsta przyczyna spadku odporności. Również jednak nie możemy przesadzać ze sprzątaniem. Nigdy nie wymieniamy całej wody, gdy w oczku już mieszkają ryby, ponieważ możemy w ten sposób zniszczyć biologię zbiornika i doprowadzić do ich śnięcia. Dbamy o dobrą filtrację, zwłaszcza biologiczną. Ważną kwestią jest także dobór gatunków. Zbyt duża gęstość zarybienia może wywoływać stres i negatywnie wpływać na odporność obsady. Choroby można wyeliminować, o ile zauważymy problem wcześnie, zanim infekcja się rozwinie. W przerybionym oczku może to być trudne. Duża ilość ryb to niewielkie szanse na dostrzeżenie objawów chorobowych u jednego czy kilku osobników. Jednocześnie są to doskonałe warunki do szybkiego rozprzestrzeniania się pasożytów, infekcji wirusowych czy bakteryjnych. Ospa karpi, (fot. dr Maarten Lammens) Ospa karpi Ospa w akwarium słodkowodnym to dość powszechne zjawisko i chyba każdy się z nią zetknął. Co ciekawe, ospa ryb akwariowych jest chorobą pasożytniczą, a nie wirusową. Natomiast pod nazwą ospa w oczkach wodnych występuje infekcja wirusowa często dotykająca karpie koi. Zwykle jest następstwem zmian warunków bytowych, zwłaszcza parametrów wody. Podłożem ospy karpi są wirusy z rodziny Herpesviridae. Tam, gdzie gwałtownie zmienia się temperatura lub pojawiają się zanieczyszczenia wody, może dojść do rozwoju tej infekcji. Przyczyniają się do tego również niedobory witamin. Ospa karpi dotyka także przedstawicieli wielu innych gatunków, takich jak karasie, sandacze czy sumy. Objawy: wirus ospy atakuje komórki nabłonka. Na ciele ryby pojawiają się charakterystyczne wykwity, białawe lub różowawe, często galaretowate. Zmiany obejmują początkowo pysk ryby, następnie mogą rozprzestrzeniać się na resztę ciała. W zaawansowanym stadium nieleczonej choroby dochodzi do odwapnienia szkieletu. Leczenie: Jeśli choroba jest we wczesnym stadium rozwoju, poprawa parametrów wody i ich ustabilizowanie mogą cofnąć objawy. Bardzo chore osobniki z licznymi zmianami lepiej jest odłowić. Rybom warto podać preparaty witaminowe i środki podnoszące odporność oraz urozmaicić ich dietę. KHV ( KHV, ospa karpi koi Jeszcze innym przykładem niezwykle groźnej ospy u karpi koi jest koi herpesvirus, inaczej KHV. Choroba ta dotyka koi i inne karpie. Jest to niezwykle zjadliwy wirus z rodziny Alloherpesviridae, który sieje spustoszenie w hodowlach na różnych kontynentach. Gdy dotknie nasz zbiornik, prawdopodobnie stracimy obsadę w ciągu zaledwie kilku dni. Do zakażenia wirusem dochodzi poprzez bezpośredni kontakt i zainfekowaną nim wodę. Objawy: pierwszym objawem wirusa KHV jest widoczna ospałość u ryb i pływanie tuż przy powierzchni wody oraz niechęć do pobierania pokarmu. Jednocześnie dostrzegalny jest zdecydowanie szybszy ruch wieczka skrzelowego. Następnie pojawiają się zmiany na skrzelach oraz na skórze ryby. Leczenie: jest to choroba zwalczana z urzędu w naszym kraju, podlega zakazowi szczepień. By pozbyć się wirusa z własnego oczka, trzeba osuszyć je na minimum 6 miesięcy oraz zastosować gruntowne odkażanie. Pleśniawka Saprolegnioza, czyli rybia pleśniawka Saprolegnioza to choroba grzybicza, często dotykająca ryby w ogrodowych sadzawkach. Jest wywoływana przez organizmy z rodziny Saprolegniaceae. Rozwija się najczęściej w niskich temperaturach. Objawy pojawiają się na ciele ryby, np. w miejscach uszkodzeń mechanicznych. Pleśniawka atakuje zarówno ryby, jak i ikrę. Nie pojawia się u zdrowych ryb, za to występuje u osobników rannych i osłabionych. Źródłem infekcji są grzybnie, które występują niemal w każdym zbiorniku i rozwijają się na resztkach niezjedzonego pokarmu. Objawy: objawami pleśniawki jest wystąpienie szarobiałych grzybni na ciele ryby, płetwach, skrzelach i gałkach ocznych. Ryby dotknięte pleśniawką są ospałe, mało aktywne, często ocierają się o różne przedmioty czy dno. Zaawansowana pleśniawka prowadzi do przedostania się strzępek grzyba do mięśni i wewnętrznych narządów zwierzęcia. Zaatakowane pleśnią skrzela najczęściej powodują niedotlenienie zwierzęcia i jego śmierć. Leczenie: walkę z pleśniawką trzeba podjąć jak najwcześniej, bo tylko wtedy choroba ta jest uleczalna. Ryby z niedużymi zmianami na ciele odławiamy, dezynfekujemy im zajęte grzybem miejsca np. jodyną. Przygotowujemy im kąpiel w roztworze nadmanganianu potasu (do 60 minut, 0,5 g na 10 l wody), soli kuchennej (15–20 minut, sól niejodowana, 15 g na 1 l wody) lub formaliny (w zależności od twardości całkowitej wody 20–200 mg/l). Takie kąpiele powinny być robione 2–3 razy w tygodniu. Na czas leczenia trzeba zadbać o dobre natlenienie. Aby uniknąć saprolegniozy, trzeba utrzymywać odpowiednią czystość wody. Wiremia wiosenna (fot. Andy Goodwin) Posocznica Ryby w oczku wodnym mogą być także dotknięte ciężką chorobą bakteryjno-wirusową, jaką jest posocznica. Chorobę tę określa się inaczej mianem puchliny wodnej. Posocznica to tak naprawdę dwie jednostki chorobowe. Pierwsza z nich wywoływana jest przez wirusa SVC powodującego wiremię wiosenną, druga zaś jednostka powodowana jest przez bakterie z rodzaju Aeromonas hydrophila. Wiremia wiosenna jest chorobą, która dotyka przede wszystkim karpie. Wirusa można eliminować, podwyższając temperaturę wody, ponieważ wirus ginie, gdy osiągnie ona 25°C. Niestety wiremia wiosenna prowadzi najczęściej do śmierci całej obsady. Jeżeli ryba przeżyje chorobę, zyskuje odporność, jednak może być nosicielem tego groźnego wirusa. Objawy wiremii wiosennej: ospałość, problemy z równowagą, spadek masy ciała, wybroczyny, czasem obrzęk gałek ocznych. Leczenie: najlepiej odłowić osobniki z objawami, umieścić w akwarium i stopniowo podnosić temperaturę wody do minimum 22°C. Zalecana jest konsultacja weterynaryjna i zastosowanie antybiotyku, który zapobiegnie infekcjom bakteryjnym. Profilaktyka polega na zakupie ryb z pewnego źródła i nieobsadzaniu oczka roślinami pochodzącymi z naturalnych zbiorników wodnych. Rośliny zawsze warto odkazić nadmanganianem potasu. Erytrodermatoza (fot. Mircea Lazar) Erytrodermatoza Erytrodermatoza, inaczej zakaźne zapalenie skóry lub wrzodowa choroba skóry, wywoływana jest głównie przez bakterie Aeromonas hydrophila. Choroba ta występuje zarówno w oczkach wodnych, jak i akwariach. Bakterie Aeromonas hydrophila w normalnych warunkach są nieszkodliwe i biorą udział w samooczyszczaniu się wód. Problem pojawia się, gdy w danym zbiorniku zaczyna występować nadmiar martwej materii organicznej. Erytrodermatoza obejmuje powierzchnie zewnętrzne ryby. Objawy erytrodermatozy: przekrwione czerwone plamy na skórze, które zmieniają się z czasem we wrzody o białych brzegach. Wrzody występują najczęściej w okolicy ogona ryby i po bokach jej ciała. Pierwsze objawy szybko rozprzestrzeniają się na kolejne osobniki. Leczenie erytrodermatozy: antybiotykoterapia przepisana przez lekarza weterynarii powinna opierać się na badaniu mikroskopowym i identyfikacji szczepu bakterii. Jeśli choroba jest we wczesnym stadium, warto ryby odłowić i umieścić je w akwarium. Woda w tym zbiorniku powinna być dobrze filtrowana i napowietrzana. Idealna temperatura wynosi ok. 24°C. Choroby pasożytnicze Ryby w oczkach wodnych zapadają także na choroby pasożytnicze. Mogą zostać zaatakowane przez pijawkę rybią (Piscicola geometra). Są to pierścienice, bardzo popularne w zbiornikach wodnych. Można je przynieść do sadzawki ogrodowej np. z roślinami pochodzącymi z jeziora czy stawu. Pijawki przysysają się do ryby i żywią się krwią, mogą wywoływać chorobę nazywaną pijawczycą. Miejsce uszkodzone przez pijawkę jest podatne na infekcje. Kokony pijawek giną przy zasadowym pH wody wynoszącym ponad 8. Inną groźną chorobą pasożytniczą jest tasiemczyca. W zależności od gatunku tasiemca wyróżniamy ligulozą, botriocefalozę, kariofilozę i kawiozę. Pasożyty przenoszone są przez oczliki, które są żywicielami pośrednimi. Tasiemczycy możemy więc uniknąć, jeśli zrezygnujemy z karmienia ryb żywym pokarmem pochodzącym z jezior, stawów i rzek. Leczenie tej choroby może się powieść jedynie pod okiem lekarza weterynarii. Ryby w oczku wodnym mogą paść również ofiarą splewki karpiowej, która jest rodzajem niewielkiego skorupiaka. Wyglądem przypomina malutką płaszczkę, a jej sposób żerowania jest bardzo zbliżony do tego, jaki obserwujemy u pijawek. Splewki także odżywiają się krwią i limfą ryb. Ich masowe pokazanie się w zbiorniku wywołuje chorobę o nazwie arguloza. W przypadku pojawienia się jej w zbiorniku możemy zastosować sera cyprinopur. Aby zwalczyć infekcję, oczko wodne można także osuszyć, ponieważ poza wodą splewki giną w ciągu kilku godzin. Pasożytniczym skorupiakiem występującym w oczkach jest Lernaea cyprinacea. Wywołuje on chorobę o nazwie lerneoza. Widłonogi te wczepiają się w skórę ryb. Wyglądają jak cienkie nitki wyrastające z miejsca wkłucia. Wykluwające się z jaj larwy poszukują żywiciela, atakują skrzela ryb, przyczepiają się do nich i wysysają krew. Leczenie: pojedyncze skorupiaki można wyjąć z ciała ryby za pomocą pęsety. Miejsce wkłucia dezynfekujemy jodyną. Skorupiaki te i ich larwy można zwalczać preparatem sera cyprinopur dodanym bezpośrednio do oczka wodnego. Jak więc widać, chorób zagrażających zdrowiu i życiu ryb w oczkach wodnych jest całkiem sporo. To opracowanie więc nie wyczerpuje tematu. Leczenie tychże chorób dość często nie przynosi oczekiwanej poprawy lub jest nieopłacalne. Dlatego tak ważna jest szeroko pojęta profilaktyka. Należy zadbać o to, aby choroby w naszej ogrodowej sadzawce się nie pojawiały. Przede wszystkim kontrolujemy parametry wody, jej temperaturę, stężenie azotanów, fosforanów, amoniaku i azotynów. Niezwykle istotna jest higiena oczka wodnego. Nie można dopuścić, by w sadzawce gromadziły się i rozkładały szczątki organiczne, które stanowią idealne środowisko do namnażania się organizmów chorobotwórczych. W niektórych przypadkach wskazana jest dezynfekcja wody w oczku. Kolejna kwestia to właściwa dieta ryb, która powinna zawierać witaminy i składniki budujące odporność. Zawsze sprowadzajmy ryby z pewnego źródła. Nie przynośmy ich z rzek, stawów czy jezior, to samo dotyczy roślin. Kupując ryby do oczka, także warto wybierać te z ustabilizowanych linii genetycznych. Nieprawidłowo ukierunkowana hodowla prowadzi do osłabienia populacji i spadku odporności. Choroby ryb akwariowych nie należą do rzadkości. Wywołać je mogą wirusy, bakterie, grzyby, pasożyty, czynniki środowiska czy żywność. Najbardziej znane to pleśniawka, choroba gazowa, oodinioza i posocznica zwana też puchliną wodną. Sprawdź, czym się u ryb akwariowych są najczęściej skutkiem zaniedbań, jakich dopuszcza się właściciel. Powodują poważne straty finansowe z powodu wzmożonej śmiertelności cennych osobników. Dodatkowo odpowiadają za zwyrodnienia następujących po nich pokoleń. U ich potomstwa może dojść do zahamowania wzrostu, utraty barw i bezpłodności. Wykaz chorób ryb akwariowych Ryby akwariowe, tak samo jak inne zwierzęta, narażone są na zaburzenia stanu zdrowia. W ich przypadku w dużej mierze odpowiadają za nie nieprawidłowe warunki środowiskowe, jak niewłaściwy skład chemiczny i czystość wody, temperatura, natlenienie. Do rozwoju chorób predysponuje nieodpowiednie żywienie, przerybienie (nieadekwatna do pojemności zbiornika liczba ryb), zły dobór ryb pod względem zachowania i preferowanych warunków, wprowadzenie do akwarium chorych roślin lub wykaz chorób ryb w akwarium. Dzieli się je na:● wywoływane czynnikami środowiskowymi, np. przyducha, choroba kwasowa, gazowa, zasadowa;● spowodowane złym żywieniem, np. zapalenie przewodu pokarmowego, otłuszczenie narządów wewnętrznych;● wirusowe i bakteryjne, np. zakaźne zapalenie skóry, mykobakterioza, limfocystoza, posocznica, choroba bawełniana, nokardioza;● grzybicze, np. saprolegnioza, ichtiosporidioza;● pasożytnicze, np. kostioza, chilodonelloza, spironukleoza, oodinioza, ospa rybia, dla której alternatywnie stosowane są określenia ichtioftirioza, choroba białych punkcików lub choroba zaprezentowana zostanie krótka charakterystyka wybranych z nich. Pasożyty u rybek akwariowych – oodinioza Jedną z częściej występujących chorób u ryb akwariowych jest oodinioza. Schorzenie alternatywnie określane bywa chorobą rdzy, welwetową, złotego piasku i aksamitną. Rozwój oodiniozy wiąże się z obecnością pasożytów u rybek akwariowych – pierwotniaków zaliczanych do bruzdnic, a dokładnie:● Oodinium pillularis lub Oodinium limnetioum u ryb słodkowodnych,● Oodinium ocellatum u ryb pasożyt ryb akwariowych atakuje zwłaszcza skórę, choć osiedlić się może również pod naskórkiem, na co wskazywać mogą miejscowe uwypuklenia. Zaobserwować go można na płetwach, w dołkach węchowych, okolicach oczu, skrzelach czy pod nabłonkiem jamy gębowej. Okres wzrostu na ciele ryby (od zakotwiczenia do opuszczenia organizmu ryby) wynosi 3-4 dni. Pasożyty z rodzaju Oodinium mogą przetrwać w akwarium niezauważone przez dłuższy czas i w tym czasie odbyć wielokrotnie cykl rozwojowy. Najlepiej rozwijają się, wykazują największą zdolność inwazji i żywotność w temperaturze 23-25° za oodiniozę pasożyty powodują u ryb akwariowych zwiększone wydzielanie śluzu i pojawienie się drobnych, żółto-brązowych punkcików. W przypadku silnej inwazji na skórze występuje złotawy lub ciemnoperłowy nalot oraz łuszczenie naskórka. Oodinioza wywołuje zmiany w zachowaniu zwierząt, które stają się niespokojne i kryją się. Wśród innych przejawów zaobserwować można: mniejszy apetyt, sklejone, lekko wystrzępione, złożone płetwy, zaburzenia w oddychaniu, przekrwienie lub wybroczyny listków skrzelowych. Konieczna jest około dwutygodniowa kwarantanna chorych ryb, podczas której poddawane będą leczniczym kąpielom. W przypadku stwierdzenia dużej liczby pasożytów w akwarium zbiornik trzeba wyczyścić środkiem dezynfekującym, ogrzewać (25-27°C) i oświetlać. Choroby ryb akwariowych – pleśniawka Powszechnie występująca choroba ryb akwariowych to pleśniawka, zwana też białym grzybem czy saprolegniozą. Za jej powstanie odpowiadają grzybopodobne protisty należące do rodziny Saprolegniaceae. Najczęściej stwierdza się obecność gatunków Saprolegnia ferax i Saprolegnia parasitica. Drobnoustroje te występują w każdym zbiorniku, lecz przy niskiej temperaturze dochodzi do ich nadmiernego rozwoju. Poza tym schorzenie ma charakter wtórny – pleśniawki u ryb akwariowych pojawiają się na wcześniej uszkodzonych tkankach, które uległy urazom mechanicznym lub zakażeniu innymi objawia się grzybica ryb akwariowych? Na obszarze uszkodzonych tkanek pojawiają się szarobiałe grzybnie podobne są do brudnej waty. Wraz z rozwojem choroby grzyby atakują płetwy, powodując ich sklejenie, a nieleczona przypadłość rozszerza się na resztę ciała. Zakażenie w obrębie skrzeli powoduje kłopoty z oddychaniem i niedotlenienie. Postęp choroby przejawia się zmętnieniem powierzchni rogówki, zniszczeniem skóry, następnie tkanki mięsnej, a później narządów wewnętrznych ciała. Zwierzęta stają się mało aktywne, ospałe, ocierają się o u ryb akwariowych leczona jest w następujący sposób. Należy:● zapewnić odpowiednią temperaturę i obmyć zakażone miejsca w zbiorniku tamponem z waty z roztworem nadmanganianu potasu,● odłowić chore ryby i poddać je kąpieli leczniczej. Kwarantanna trwa około tydzień. Rybek nie uda się uratować, jeśli grzybnia pokryła znaczną część ciała. Posocznica – choroba ryb akwariowych Posocznica to kolejna dobrze poznana choroba ryb akwariowych. Inaczej nazywana jest puchliną wodną. Za jej powstanie odpowiadają bakterie Pseudomonas punctata lub Aeromonas hydrophila. Chorobę najczęściej stwierdza się u ryb labiryntowych, bardziej narażone są na nią zwierzęta stare i osłabione. Drobnoustroje atakują przeważnie narządy wewnętrzne, a szczególnie w obrębie układu krążenia. Rozwijają się stany zapalne, wyciekają i zbierają w jamie ciała płyny ustrojowe, dochodzi do rozdęcia brzucha i pęcherzyka żółtkowego. Oczy stają się wyłupiaste, na skórze pojawiają się rozjaśnienia, a pod skórą płaskie bąble. Łuski robią się podatne na zniszczenia i zaczynają odstawać. Pokrywy skrzelowe matowieją i odstają. W ciężkich przypadkach może dojść do deformacji układu kostnego. Zwierzęta stają się apatyczne i chowają się między roślinami lub na dnie akwarium. Leczenie opiera się na dezynfekcji całego zbiornika razem z akcesoriami. Choroba jest ciężka do wyleczenia. W zaawansowanej postaci ryb nie da się uratować. Terapia lżejszych przypadków polega na długotrwałej kąpieli leczniczej. Choroba gazowa ryb akwariowych Choroba gazowa spowodowana jest nadmiernym stężeniem tlenu w wodzie. Przyczyn tego stanu może być kilka. Jedną z nich jest nadmierna fotosynteza znajdujących się w zbiorniku roślin w warunkach silnego nasłonecznienia. Innym czynnikiem, który może do niej doprowadzić, jest transport ryb w sztucznie natlenionych woreczkach foliowych. Powstałe podwyższenie ciśnienia gazów powoduje wzrost ciśnienia w rybim układzie krwionośnym i powstanie banieczek, które mogą powodować zatory w naczyniach krwionośnych. Choroba gazowa przejawia się plamami odbarwiającymi na skórze, które przypominają pęcherze po oparzeniach, obrzękami na ciele, powiększeniem serca. W jej wyniku zwierzę staje się płochliwe, mało ruchliwe, niespokojne, apatyczne, niechętne do pożywienia się. Pływa na dnie lub przy powierzchni wody. Dodatkowo stwierdzić można zmętnienie i wytrzeszcz oczu. Wraz z postępem schorzenia dochodzi do zaburzenia równowagi i rozwoju stanu określanego mianem śnięcia ryb. Leczenie ryb akwariowych skupia się na eliminacji czynnika powodującego chorobę. Chore osobniki przenosi się do zbiornika z odstaną wodą, nasyconą w 100% tlenem. Jeśli objawy nie są silne, w przeciągu kilku dni ustąpią, a zaawansowane wiążą się z uśmiercaniem zwierząt. Zbiornik główny wymaga wyrównania ciśnień między gazami nasyconymi w wodzie a powietrzem atmosferycznym. Komentarze Nie znaleziono żadnych opinii

pleśniawka u ryb w stawie